اين حرف بسياري از سياست مدارهاي بزرگ است كه مي گويند سياست به هيچكس رحم نمي كند.

سياست مقوله اي است بسيار پيچيده كه وارد شدن به آن كار هر كسي نيست حال اگر بخواهد موضوع اخلاق را هم مدنظر داشته باشد.

بسياري از سياست مدارها با مقوله اي چون اخلاق كاملا بيگانه هستند و كمتر كسي پيدا مي شود كه به اين نكته توجه خاص داشته باشد.

البته ديده ايم سياسيوني كه تلاش كرده اند اخلاق را در سياست هاي خود مدنظر داسته باشند اما به مهره اي سوخته تبديل شده اند و همواره مورد آزار قدرتمندان سياسي.

به اعتقاد بنده سيد محمد خاتمي و محمد باقر قاليباف از سياسيوني هستند كه سعي كرده اند با تفكري اخلاقي و براي منافع ملت خود قدم بردارند و به همين خاطر از چهره هاي مقبول مردم هستند.

اما سوالي كه در ذهن وجود دارد اين است كه آيا مي توان اميدوار بود كه سياست و اخلاق در راستاي يكديگر نه در مقابل هم قرار گيرند ؟

يا بهتر بگويم ؛مي توان خوشبين بود كه سياست مدارهايي در راس امور داشته باشيم هم راستا با اخلاق؟

حضرت علي‌‏(ع) مي گويد: اگر پرهيز از كار اخلاقي نبود من از همه عرب سياستمدارتر بودم و از اين گفته برداشت مي‌‏شود كه اخلاق مانعي برسر راه سياست مي‌‏باشد.

همچنين ،ماكياول و هابز طي اين مدت مورد ملامت و مواخذه قرار گرفته‌‏اند چرا كه ما كياول سياست را از اخلاق جدا دانسته و از اين جهت او را مسئول همه نا‌ ‏اخلاقي‌‏هاي سياست‌‏ امروز مي‌‏دانند و هابز را هم دنبال رو نظر ماكياول مي‌‏دانند.

سياست، تدبير امور مردم و اجراي قوانين و مقررات و نظم براي صلاح مردم مي باشد و سياستمداران زياد نيستند در حالي كه مردم در سياست دخالت مستقيم ندارند.

اخلاق با سياست تفاوت دارد .سياست كارعده معدودي براي همه و اخلاق متعلق به همه و مسئوليت آن براي افراد مي‌‏باشد.

در سياست حفظ قدرت مهم بوده و با رعايت اخلاق قدرت به خطر مي افتد و انتقال قدرت هم همواره با خشونت انجام مي پذيرد.